2 Μαΐου 2017

Μια φορά και έναν καιρό…

Δεν υπήρχε ούτε το τίποτα.
Αλλά ξαφνικά εμφανίστηκε Κάποιος.
Κάποιος, γεμάτος σοφία, αγάπη και δημιουργική ικανότητα.
Και έτσι δημιούργησε. Τα πάντα. Ορατά και αόρατα.
Αλλά εκείνα που δημιούργησε δεν του έφτασαν και θέλησε να πολλαπλασιάσει τον εαυτόν του. Αλλά επειδή ήταν μοναδικός, ήταν και ανεπανάληπτος. Έτσι, αρκέστηκε στο να δημιουργήσει κάποιον άλλον, με την ίδια εικόνα και με τις ίδιες ‘εν δυνάμει’ δυνατότητες, όπως Αυτός. Και του έφτιαξε επίσης και μία σύντροφο με τα ίδια χαρακτηριστικά.
Και έτσι όλα, από τον Έναν και κάτω, ήταν διπλά. Διπλά και αντίθετα.
Προνόησε όμως, ώστε να υπάρχει σύνθεση στην αντίθεση, που και αυτή η σύνθεση να είναι εξίσου δημιουργική, αλλά σε πιο χαμηλές οκτάβες.
Και η αγάπη του Ενός ήταν τόση, ώστε προσέφερε πλήρη ελευθερία αποφάσεων και κινήσεων σε αυτά τα ιδιαίτερα και παρόμοια δημιουργήματά του. Προσέφερε αυτό που εμείς λέμε ελευθερία βούλησης.
Και τότε αυτά τα δημιουργήματα, οι άνθρωποι, άρχισαν να μαθαίνουν την δημιουργία με τον εύκολο, αλλά επώδυνο τρόπο. Έτσι ήθελαν…
Και άρχισαν να κατεβαίνουν στα σκαλοπάτια της γνώσης. Κάθε κάθοδος ήταν και απομάκρυνση από την Πηγή. Έτσι ήθελαν…
Και αφού πολύ απομακρύνθηκαν και ξέχασαν εντελώς ότι οι εμφυτευμένες δυνατότητές τους ήταν δημιουργικές στα ανώτερα επίπεδα ύπαρξης, προτίμησαν να δημιουργούν στα κατώτερα επίπεδα ύπαρξης. Αλλά αυτή η δημιουργία, με καταστροφή έμοιαζε περισσότερο.
Αυτό προκάλεσε την απέραντη θλίψη του Ενός.
Και τότε Αυτός, αναδιπλούμενος στο Πνεύμα του, κατήλθε σε ανθρώπινο επίπεδο και ενσαρκωμένος μέσω άσπιλης γέννησης, σήκωσε στους ώμους του όλα τα ατοπήματα των αγαπημένων του τέκνων, των ανθρώπων, ώστε να απαλλαγούν από αυτά και να ξαναθυμηθούν την θεϊκή τους καταγωγή. Και να επιστρέψουν στην Πηγή, εάν το θελήσουν.
Και το ενσαρκωμένο Πνεύμα Του, ο Μονογενής Του Υιός, υπέφερε την σταύρωση για αυτήν του την δράση, από τα ίδια τα αγνοούντα τέκνα του. Και πόνεσε και πέθανε σαν άνθρωπος. Αλλά αναστήθηκε σαν θεός. Και ποτέ δεν μετάνιωσε για αυτό.
Αυτό φαίνεται στο γεγονός ότι το θείο δράμα επαναλαμβάνεται από τότε μέχρι σήμερα, μέσα στην ψυχή των ανθρώπων. Συνεχώς!!!
Στην επανάληψη αυτή, καθένας παίζει (λόγω της ελεύθερης βούλησης του), τον ρόλο του.
Άλλοι κάνουν πως δεν θυμούνται. Έτσι θέλουν…
Άλλοι θυμούνται με διαλλείματα. Έτσι θέλουν…
Άλλοι δεν θυμούνται καθόλου. Έτσι θέλουν…
Άλλοι θυμούνται και μετα-νοούν. Έτσι θέλουν…
Και λίγοι επιστρέφουν ταπεινά. Έτσι θέλουν…
Η επιστροφή δίνει χαρά σε Εκείνον. Και διάθεση για να συνεχίσει. Να συνεχίσει να τροφοδοτεί τα τέκνα του, να τα αγαπά, να τα φροντίζει, να τα περιμένει με ανοιχτή αγκαλιά, ώστε να τα δει να δημιουργούν όπως Αυτός!!!
Γιατί η Δημιουργία δεν φαίνεται να έχει τέλος!!!
fairy-tales-kids-1920x1440
Πηγή: ΗΡΩ

Γιατί;

Γιατί η ευτυχία είναι σε στιγμές;
Γιατί η αγάπη δεν προσφέρεται παντού;
Γιατί η χαρά δεν διαρκεί;
Γιατί η ελευθερία είναι φυλακισμένη;
Γιατί η τελειότητα έχει ατέλειες;
Γιατί αλλάζουμε ινδάλματα;
Γιατί η συμπόνια δεν πάσχει;
Γιατί η ματαιοδοξία κυριαρχεί;
Γιατί η άνοδος είναι κουραστική;
Γιατί η επανάληψη είναι ανιαρή;
Γιατί η ομορφιά είναι σχετική;
Γιατί η φύση ενθουσιάζει;
Γιατί η καρδιά πονάει;
Γιατί παιδευόμαστε;
Γιατί η τροφή δυναμώνει;
Γιατί η ψυχή εκπαιδεύεται;
Γιατί υπάρχει η ασθένεια;
Γιατί η σκέψη δεν σταματά;
Γιατί η αλλαγή είναι δύσκολη;
Γιατί η ευγένεια αρέσει;
Γιατί συνέχεια επιθυμούμε;
Γιατί η βοήθεια κάνει διακρίσεις;
Γιατί η ζήλεια δηλητηριάζει;
Γιατί θυμόμαστε;
Γιατί η άγνοια είναι εκτενής;
Γιατί η εργασία δεν είναι χαρά;
Γιατί η γη κινείται;
Γιατί όλα κάνουν κύκλους;
Γιατί η πραγματικότητα είναι κρυμμένη;
Γιατί φαντάζει η φαντασία;
Γιατί η εξημέρωση είναι ατομική υπόθεση;
Γιατί η βία διαρκεί;
Γιατί είμαστε σημαντικοί κι ασήμαντοι;
Γιατί τρέχουμε τόσο πολύ;
Γιατί φοβόμαστε να φοβόμαστε;
Γιατί ο σκοπός αγιάζει τα μέσα;
Γιατί η ανάγκη ωθεί;
Γιατί υπάρχει η ντροπή;
Γιατί η τιμιότητα είναι πολύτιμη;
Γιατί έχει η ψυχή καθρέφτη;
Γιατί δεν πετάμε σαν πουλιά;
Γιατί υπάρχει το άπειρο;
Γιατί η γέννηση προηγείται;
Γιατί δεν γελάμε αρκετά;
Γιατί δεν εμβαθύνουμε στο νόημα της ζωής;
Γιατί;
Προέλευση: ΗΡΩ