17 Μαΐου 2017

Η αυτοεπάρκεια των χορτάτων

Ο Σολωμός είχε πει κάποτε: Η υπερηφάνεια είναι το εμπόδιο της σοφίας.
Αυτοδιαφημιζόμαστε ότι ανήκουμε στο είδος «Homo Sapiens», δηλαδή στον «Άνθρωπο τον σοφό». Μάλιστα είμαστε τόσο τρομεροί ώστε ανήκουμε στην τελευταία υποκατηγορία την οποία σοφίστηκαν οι τρομεροί επιστήμονές μας: το «Homo Sapiens Sapiens», δηλαδή τον «άνθρωπο τον σοφό-σοφό»!!!. Είμαστε μία κατηγορία από μόνοι μας!
Το πόσο σοφοί είμαστε το βλέπετε παντού γύρω σας. Καταστρέφουμε τον μοναδικό πόρο που μας κρατάει ζωντανούς: την επιφάνεια του πλανήτη μας με τις πολύ λεπτές οργανικές ισορροπίες του.
Και μόνο τα διακόσια εκατομμύρια κινέζων που είναι άστεγοι στην «μεγαλύτερη» δυναμικά αναπτυσσόμενη οικονομία της γης είναι αρκετό αποδεικτικό στοιχείο.
Ένα άλλο αποδεικτικό στοιχείο της «σοφίας» μας είναι ότι τα φάρμακα και τα τρόφιμα είναι αντικείμενο παιχνιδιού και εκμετάλλευσης στα χρηματιστήρια.
Ορίστε τι έγραψε το Bloomberg τον Ιούλιο του 2012:
Δεν είναι βέβαια μόνο οι «φυσικοί» παράγοντες που επηρεάζουν τις τιμές των τροφίμων. Με την αρχή της τραπεζικής κρίσης το 2007- 2008, ένα νέο κύμα κερδοσκοπίας έκανε την εμφάνιση του στα αγροτικά προϊόντα, συμπεριλαμβανομένης της ζάχαρης αλλά και των κτηνοτροφικών προϊόντων. Η αξία τους ανέβηκε συνολικά από (κάτι λιγότερο από) 2 τρις δολάρια στα 9 τρις δολάρια το 2007.
Μεγάλοι οργανισμοί ανάλογων συμφερόντων, που αγοράζουν και κατακρατούν τα τρόφιμα για μεγάλες περιόδους, άρχισαν να επενδύουν στην «φούσκα των τροφίμων» κι έτσι δεν αύξησαν απλά τις τιμές αλλά δημιούργησαν κι ελλείψεις – κατά κύριο στις λεγόμενες «αναπτυσσόμενες» οικονομίες.
Οι κερδοσκόποι «χαιρέτισαν» αυτή την τελευταία κρίση στα τρόφιμα με βροχή στοιχημάτων για τις τιμές. Αυτή η συμπεριφορά που οδήγησε στην αύξηση των τιμών, συνοψίζεται αποκαλυπτικά στα λόγια ενός χρηματιστή: «Είναι σα να άνοιξε η κάνουλα των χοντρών κερδών».
Ξέρω. Θα πείτε:
«καλά τώρα»
ή
«και τι με νοιάζει εμένα»
ή
«δεν γίνονται αυτά τα πράγματα σήμερα»
Ο λόγος είναι ότι ανήκετε στο μικροσκοπικό ποσοστό των ανθρώπων που έχουν περισσότερο φαγητό από όσο χρειάζονται, οπότε δεν ενδιαφέρεστε ιδιαίτερα για τους άλλους. Αυτό όμως δεν κάνει ούτε εμάς πολιτισμένους, αλλά ούτε και την κοινωνία μας πολιτισμένη.
Ή όχι;

5 Μαΐου 2017

Γνωμικά

Στα αναπάντεχα της ζωής να μην κλαις ούτε να γελάς. Να καταλαβαίνεις.
Αυτή είναι μία ιδιότητα που ΔΕΝ την έχουν οι άνθρωποι.
Ο λόγος είναι ότι απαιτείται ψυχραιμία και παρατήρηση του γεγονότος. Ορίστε μία αναγκαστικά πολύ σύντομη και μικρή ανάλυση:
1) Οι άνθρωποι δεν είναι ψύχραιμοι γιατί έχουν την καταστροφική ψυχολογική τάση της υπερβολής. Με λίγα λόγια ΘΑ ΤΑΥΤΙΣΤΟΥΝ ΑΠΟΛΥΤΑ με οποιοδήποτε μικρό ή μεγάλο, θετικό ή αρνητικό γεγονός της ζωής τους.
2) Οι άνθρωποι έχουν την εξίσου καταστροφική ψυχολογική τάση να βγάζουν συμπεράσματα πριν καλά-καλά δουν ή ακούσουν αυτό που συμβαίνει. Επομένως, με το να βγάζουν καταδικαστική ή επιδοκιμαστική απόφαση ΠΑΥΟΥΝ ΝΑ ΠΡΟΣΕΧΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΡΑΤΗΡΟΥΝ το γεγονός.
Αυτή η διαδικασία γίνεται αυτόματα και πολύ γρήγορα και κανένας δεν την προσέχει.
Παρατηρήστε το στον εαυτό σας. Με λίγη επιμονή και υπομονή, θα δείτε ότι από τις πρώτες λέξεις του συνομιλητή σας έχετε ήδη «καταλάβει» τι θέλει να πει, έχετε βγάλει τα συμπεράσματά σας, έχετε έτοιμη την απάντηση, και επιπλέον ΒΙΑΖΕΣΤΕ να απαντήσετε πριν ολοκληρώσει αυτό που λέει.
Το τελικό συμπέρασμα είναι ότι υπάρχουν επτά δισεκατομμύρια άνθρωποι οι οποίοι «ξέρουν το σωστό» και θέλουν να διορθώσουν τους άλλους.
Δεν είναι δύσκολο να καταλάβετε την αιτία που τίποτε εποικοδομητικό δεν πρόκειται ποτέ να συμβεί στον κακόμοιρο αυτόν πλανήτη.

2 Μαΐου 2017

Μια φορά και έναν καιρό…

Δεν υπήρχε ούτε το τίποτα.
Αλλά ξαφνικά εμφανίστηκε Κάποιος.
Κάποιος, γεμάτος σοφία, αγάπη και δημιουργική ικανότητα.
Και έτσι δημιούργησε. Τα πάντα. Ορατά και αόρατα.
Αλλά εκείνα που δημιούργησε δεν του έφτασαν και θέλησε να πολλαπλασιάσει τον εαυτόν του. Αλλά επειδή ήταν μοναδικός, ήταν και ανεπανάληπτος. Έτσι, αρκέστηκε στο να δημιουργήσει κάποιον άλλον, με την ίδια εικόνα και με τις ίδιες ‘εν δυνάμει’ δυνατότητες, όπως Αυτός. Και του έφτιαξε επίσης και μία σύντροφο με τα ίδια χαρακτηριστικά.
Και έτσι όλα, από τον Έναν και κάτω, ήταν διπλά. Διπλά και αντίθετα.
Προνόησε όμως, ώστε να υπάρχει σύνθεση στην αντίθεση, που και αυτή η σύνθεση να είναι εξίσου δημιουργική, αλλά σε πιο χαμηλές οκτάβες.
Και η αγάπη του Ενός ήταν τόση, ώστε προσέφερε πλήρη ελευθερία αποφάσεων και κινήσεων σε αυτά τα ιδιαίτερα και παρόμοια δημιουργήματά του. Προσέφερε αυτό που εμείς λέμε ελευθερία βούλησης.
Και τότε αυτά τα δημιουργήματα, οι άνθρωποι, άρχισαν να μαθαίνουν την δημιουργία με τον εύκολο, αλλά επώδυνο τρόπο. Έτσι ήθελαν…
Και άρχισαν να κατεβαίνουν στα σκαλοπάτια της γνώσης. Κάθε κάθοδος ήταν και απομάκρυνση από την Πηγή. Έτσι ήθελαν…
Και αφού πολύ απομακρύνθηκαν και ξέχασαν εντελώς ότι οι εμφυτευμένες δυνατότητές τους ήταν δημιουργικές στα ανώτερα επίπεδα ύπαρξης, προτίμησαν να δημιουργούν στα κατώτερα επίπεδα ύπαρξης. Αλλά αυτή η δημιουργία, με καταστροφή έμοιαζε περισσότερο.
Αυτό προκάλεσε την απέραντη θλίψη του Ενός.
Και τότε Αυτός, αναδιπλούμενος στο Πνεύμα του, κατήλθε σε ανθρώπινο επίπεδο και ενσαρκωμένος μέσω άσπιλης γέννησης, σήκωσε στους ώμους του όλα τα ατοπήματα των αγαπημένων του τέκνων, των ανθρώπων, ώστε να απαλλαγούν από αυτά και να ξαναθυμηθούν την θεϊκή τους καταγωγή. Και να επιστρέψουν στην Πηγή, εάν το θελήσουν.
Και το ενσαρκωμένο Πνεύμα Του, ο Μονογενής Του Υιός, υπέφερε την σταύρωση για αυτήν του την δράση, από τα ίδια τα αγνοούντα τέκνα του. Και πόνεσε και πέθανε σαν άνθρωπος. Αλλά αναστήθηκε σαν θεός. Και ποτέ δεν μετάνιωσε για αυτό.
Αυτό φαίνεται στο γεγονός ότι το θείο δράμα επαναλαμβάνεται από τότε μέχρι σήμερα, μέσα στην ψυχή των ανθρώπων. Συνεχώς!!!
Στην επανάληψη αυτή, καθένας παίζει (λόγω της ελεύθερης βούλησης του), τον ρόλο του.
Άλλοι κάνουν πως δεν θυμούνται. Έτσι θέλουν…
Άλλοι θυμούνται με διαλλείματα. Έτσι θέλουν…
Άλλοι δεν θυμούνται καθόλου. Έτσι θέλουν…
Άλλοι θυμούνται και μετα-νοούν. Έτσι θέλουν…
Και λίγοι επιστρέφουν ταπεινά. Έτσι θέλουν…
Η επιστροφή δίνει χαρά σε Εκείνον. Και διάθεση για να συνεχίσει. Να συνεχίσει να τροφοδοτεί τα τέκνα του, να τα αγαπά, να τα φροντίζει, να τα περιμένει με ανοιχτή αγκαλιά, ώστε να τα δει να δημιουργούν όπως Αυτός!!!
Γιατί η Δημιουργία δεν φαίνεται να έχει τέλος!!!
fairy-tales-kids-1920x1440
Πηγή: ΗΡΩ

Γιατί;

Γιατί η ευτυχία είναι σε στιγμές;
Γιατί η αγάπη δεν προσφέρεται παντού;
Γιατί η χαρά δεν διαρκεί;
Γιατί η ελευθερία είναι φυλακισμένη;
Γιατί η τελειότητα έχει ατέλειες;
Γιατί αλλάζουμε ινδάλματα;
Γιατί η συμπόνια δεν πάσχει;
Γιατί η ματαιοδοξία κυριαρχεί;
Γιατί η άνοδος είναι κουραστική;
Γιατί η επανάληψη είναι ανιαρή;
Γιατί η ομορφιά είναι σχετική;
Γιατί η φύση ενθουσιάζει;
Γιατί η καρδιά πονάει;
Γιατί παιδευόμαστε;
Γιατί η τροφή δυναμώνει;
Γιατί η ψυχή εκπαιδεύεται;
Γιατί υπάρχει η ασθένεια;
Γιατί η σκέψη δεν σταματά;
Γιατί η αλλαγή είναι δύσκολη;
Γιατί η ευγένεια αρέσει;
Γιατί συνέχεια επιθυμούμε;
Γιατί η βοήθεια κάνει διακρίσεις;
Γιατί η ζήλεια δηλητηριάζει;
Γιατί θυμόμαστε;
Γιατί η άγνοια είναι εκτενής;
Γιατί η εργασία δεν είναι χαρά;
Γιατί η γη κινείται;
Γιατί όλα κάνουν κύκλους;
Γιατί η πραγματικότητα είναι κρυμμένη;
Γιατί φαντάζει η φαντασία;
Γιατί η εξημέρωση είναι ατομική υπόθεση;
Γιατί η βία διαρκεί;
Γιατί είμαστε σημαντικοί κι ασήμαντοι;
Γιατί τρέχουμε τόσο πολύ;
Γιατί φοβόμαστε να φοβόμαστε;
Γιατί ο σκοπός αγιάζει τα μέσα;
Γιατί η ανάγκη ωθεί;
Γιατί υπάρχει η ντροπή;
Γιατί η τιμιότητα είναι πολύτιμη;
Γιατί έχει η ψυχή καθρέφτη;
Γιατί δεν πετάμε σαν πουλιά;
Γιατί υπάρχει το άπειρο;
Γιατί η γέννηση προηγείται;
Γιατί δεν γελάμε αρκετά;
Γιατί δεν εμβαθύνουμε στο νόημα της ζωής;
Γιατί;
Προέλευση: ΗΡΩ

26 Απριλίου 2017

Γνωμικά

Ο αισιόδοξος πιστεύει ότι έχουμε πολλές δυνατότητες σήμερα. Ο απαισιόδοξος φοβάται ότι αυτό είναι αλήθεια.

Έχετε προσέξει την σημερινή σας κατάσταση;
Θυμάστε πως αντιμετωπίζατε την ζωή όταν ήσασταν μικροί;
Ποια ήταν τα όνειρά σας;
Θέλατε να γίνετε γιατροί, αστροναύτες, στρατηγοί, βασιλιάδες;
Παιδικά όνειρα θα μου πείτε.
Τελικά, καταντήσατε υπάλληλοι που τρέχουν για το μεροκάματο ή «μαγαζάτορες» που παλεύουν να κρατήσουν ανοιχτή την επιχείρηση ληστεύοντας και ληστευόμενοι;
Έχετε καταλάβει τι είναι αυτό που σας έφερε στην σημερινή σας «μη ονειρική» κατάσταση;
Ήταν βόλεμα; αμυαλιά; τεμπελιά; ατυχία;
Πάντως ότι και αν ήταν το φαινομενικό πρόβλημα που σας έφερε σε αυτήν την κατάσταση, ένα είναι σίγουρο: κάπου κάτω από την προσωπικότητα, κρυμμένος πίσω από δεκάρικους λόγους για την αξία σας, το πόσο άτυχοι σταθήκατε και το πόσο αγνώμονες ήταν οι άλλοι απέναντί σας, κρύβεται ο κύριος φταίχτης: το αγαπημένο ΕΓΩ και ο Φόβος. Και αν δεν το γνωρίζετε, ο φόβος είναι το κύριο κίνητρο της δράσης του ανθρώπου.
Το ξέρω ότι εσείς (αντίθετα από τους άλλους ανθρώπους) είσαστε άφοβοι, θαρραλέοι και τρομεροί.
Αλλά καλόν θα ήταν να κλειστείτε στο δωμάτιό σας, χωρίς να σας βλέπει κανείς, και να ομολογήσετε μπροστά στον καθρέπτη σας όλα εκείνα που σας τρομοκρατούν και θέλετε ΠΑΣΕΙ ΘΥΣΙΑ να τα ξεχάσετε.
Λοιπόν;
Φοβάστε μήπως μείνετε άνεργοι;
Μήπως αρρωστήσετε;
Μήπως σας απατήσει ο σύντροφός σας;
Μήπως δεν αναγνωρίσουν οι άλλοι την αξία σας;
Μήπως σας προδώσουν;
Μήπως κακολογήσουν;
Μήπως σας παρεξηγήσουν;
Μήπως μείνετε μόνοι;
Μήπως σας ληστέψουν;
Βρείτε τον φόβο ή μάλλον τους φόβους σας και έπειτα σκεφτείτε:
Μπορείτε να κάνετε κάτι για αυτούς;
Αν δείτε το θέμα ψύχραιμα θα διαπιστώσετε ότι αυτά που μπορείτε να κάνετε είναι από ελάχιστα έως ανύπαρκτα. Και όσο και αν παιδευόσαστε, το μόνο που καταφέρνετε είναι τελικά να ζείτε μέσα στον φόβο ΧΩΡΙΣ να μπορείτε ν αποφύγετε οποιοδήποτε ατυχές συμβάν.
Τότε (ίσως) θα βγάλετε το συμπέρασμα ότι δεν αξίζει τον κόπο να φοβόσαστε.
Με αυτήν την μέθοδο, δεν θα αποκτήσετε περισσότερα λεφτά ή καλή υγεία, δεν θα γίνετε διάσημοι, δεν θα αναγνωρίσουν την «αξία» σας.
Αλλά σας εγγυώμαι ότι σίγουρα θα αισθανθείτε καλύτερα. Και ποτέ δεν ξέρετε τι μπορεί να συμβεί τελικά. Ο αγαπημένος μου συγγραφέας λέει:
«Πρέπει να μάθουμε να μην φοβόμαστε. Όταν τελειώνει ο φόβος, τότε η ζωή επιφυλάσσει στον άνθρωπο πολλές ευχάριστες εκπλήξεις».

Γνωμικά

Κάθε λεπτό που θυμώνεις χάνεις εξήντα δευτερόλεπτα ευτυχίας.
Ο θυμός σε βάζει σε μία κολάσια εσωτερική κατάσταση. Πολλές φορές σε ΑΝΑΓΚΑΖΕΙ να πεις ή να κάνεις πράγματα για τα οποία μετά από λίγο μετανοείς πικρά, συνήθως χωρίς να μπορείς να διορθώσεις το σφάλμα σου.
Θα συμπληρώσω ότι αυτό δεν ισχύει μόνο για τον θυμό.
Για αυτό πάρτε ένα κομμάτι χαρτί και σημειώστε πόσα λεπτά κάθε ημέρα περνάτε μέσα σε θυμό…
Και πόσα λεπτά περνάτε μέσα σε ζήλια…
Και πόσα λεπτά περνάτε μέσα σε απληστία..
Και πόσα λεπτά περνάτε μέσα σε ματαιοδοξία…
Και πόσα λεπτά περνάτε μέσα σε απελπισία…
Και πόσα λεπτά περνάτε μέσα σε φόβο…
Και πόσα λεπτά περνάτε μέσα σε μίσος…
Κλπ…
Κλπ…
Κλπ…
Κάντε την πρόσθεση και θα δείτε πόσες ώρες δυστυχίας κάθε ημέρα περνάτε κυριολεκτικά με την θέλησή σας μέσα στην κόλαση.

Γνωμικά

Σήκω για να σε δουν. Μίλα για να σε ακούσουν. Σώπαινε για να σε εκτιμήσουν.
Να και μία παροιμία παντελώς ξεπερασμένη και χωρίς καμία εφαρμογή στην «πολιτισμένη» κοινωνία μας.
Αν ένας σοφός άνθρωπος σωπάσει θα ξεχαστεί ΑΚΑΡΙΑΙΑ από την μάζα, η οποία έχει ανατραφεί με το εύκολο, το εντυπωσιακό, το ασήμαντο, το χωρίς νόημα, και γενικά με τα σκουπίδια της σημερινής κατώτατης ανθρώπινης διανόησης.
Όχι βέβαια ότι τελικά θα τον άκουγε κανένας όσο και να φώναζε.
Αυτό το πρόβλημα είναι πανάρχαιο. Είναι το πρόβλημα που κατέστρεψε τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό, αλλά και κάθε άλλον αρχαίο και ξεχασμένο πια πολιτισμό. Μερικοί σοφοί που θα δώσουν μία ώθηση, δεν αρκούν για να «σηκώσουν πνευματικά» ολόκληρη την αγνοούσα, ηλίθια και ψωροπερήφανη κοινωνία της εποχής τους. Το πολύ-πολύ να προκαλέσουν μία παροδική πνευματική λάμψη, η οποία θα εξαφανιστεί γρήγορα.
Μια μέρα ο Διογένης μιλούσε στην αγορά για ένα σοβαρό ζήτημα, αλλά κανείς δεν τον πρόσεχε. Άρχισε λοιπόν να κάνει περίεργους ήχους με σφυρίγματα, κοάσματα και άλλα. Τότε (φυσικά) μαζεύτηκαν πολλοί γύρω του και αυτός τους είπε:
Μυαλό που έχετε! Όταν πρόκειται για φλυαρίες τρέχετε αμέσως, αλλά όταν πρόκειται για σπουδαία ζητήματα τότε αμελείτε και καθυστερείτε!
Αυτή η ιστορία σας θυμίζει καθόλου την σημερινή κατάσταση;

Γνωμικά

Σοφός δεν είναι εκείνος που έχει πολλές γνώσεις, αλλά εκείνος που έχει λίγες αδυναμίες.

Έχετε προσέξει ότι το εκπαιδευτικό σύστημα βγάζει «ανειδίκευτους μορφωμένους»;
Έχετε προσέξει ότι ένας μορφωμένος επιστήμονας δεν ξέρει (αλλά και φοβάται) να αλλάξει μία λάμπα στο πορτατίφ;
Έχετε προσέξει ότι πάντα απαιτείται ένας «ειδικός» ακόμα και για τα απλούστερα πράγματα;
Έχετε προσέξει ότι είσαστε «ειδικοί» αρκεί να πάρετε ένα επίσημο χαρτί, έστω και αν δεν ξέρετε να κάνετε μία διαίρεση;
Έχετε προσέξει ότι υπάρχει ένας κατακλυσμός νόμων και διατάξεων που απαιτούν «ειδικούς» και άδειες για κάθε περίπτωση;
Έχετε προσέξει ότι όλα αυτά ακρωτηριάζουν και αποθαρρύνουν την ανθρώπινη δημιουργικότητα;
Έχετε προσέξει ότι από την στιγμή που γεννιέστε σας τοποθετούν πάνω σε ένα βάθρο μεγαλειότητας;
Έχετε προσέξει ότι μόνιμα σας εκπαιδεύουν έτσι ώστε να είσαστε ονειροπαρμένοι, εγωπαθείς, αδρανείς και άπληστοι;
Έχετε προσέξει ότι θέλετε να έχετε τα πάντα και να απολαμβάνετε τα πάντα μόνο και μόνο «γιατί είσαστε εσείς»;
Έχετε προσέξει πόσες επίκτητες ανάγκες σας έχουν δημιουργήσει;
Έχετε προσέξει πόσο απελπισμένα χρειάζεστε τους «ειδικούς» και τα προϊόντα τους για να σας καλύψουν την οποιαδήποτε υλική, σωματική, συναισθηματική ή ψυχική ανάγκη σας;
Τελικά έχετε προσέξει το γεγονός ότι για όλα εσείς έχετε ΠΑΝΤΑ δίκιο και ότι για όλα φταίνε ΠΑΝΤΑ οι άλλοι και ΠΟΤΕ εσείς;
ΤΕΛΙΚΑ, ΕΧΕΤΕ ΠΡΟΣΕΞΕΙ ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ;
Αν όχι αρχίστε να προσέχετε κάτι, οτιδήποτε, τώρα!
Έτσι ίσως να ανακαλύψετε το μονοπάτι που οδηγεί στην σοφία. Το αν θα το ακολουθήσετε όμως είναι άλλο θέμα.

Γνωμικά

Σοφός άνθρωπος δεν αυτός που αν φύγει για λίγο θα σου λείψει. Σοφός είναι αυτός που όταν τον γνωρίσεις θα νιώσεις ότι σου έλειπε μια ζωή.
Η έννοια της σοφίας έχει διαστρεβλωθεί άγρια από τον σύγχρονο πολιτισμό. Έχει καταντήσει να σημαίνει «μέγεθος διανοητικής πληροφόρησης».
Ο πραγματικός σοφός δεν είναι ένας άνθρωπος που έχει αποστηθίσει ολόκληρες βιβλιοθήκες ή που έχει ένα πτυχίο που του επιτρέπει να κάνει τον ειδικό στις αγράμματες ανθρώπινες μάζες.
Ο πραγματικός σοφός μπορεί να είναι τελείως αγράμματος ή να μην έχει ούτε ένα πτυχίο. Εκείνο που κάνει την διαφορά είναι ότι μπορεί και «βλέπει». Γνωρίζει στιγμιαία τις αιτίες των πραγμάτων, τις προθέσεις των ανθρώπων, την αλήθεια και το ψέμα πίσω από τα λαμπρά λόγια τους. Γνωρίζει «χωρίς να ξέρει πως». Οι αιτίες των πραγμάτων είναι ορατές για αυτόν. Λειτουργεί έξω από τον χωροχρόνο. Αδιαφορεί για κάθε «σημαντικό ζήτημα» που μας τρώει τον χρόνο μας.
Τώρα το πώς το επιτυγχάνει αυτό είναι «αλλουνού παπά ευαγγέλιο», αφού πρόκειται για μία δύσκολη διαδρομή, η οποία δεν είναι τόσο εύκολο να εξηγηθεί, ούτε τόσο απλό ώστε να την καταλάβει κάποιος και τελικά να την αποδεχθεί.
Αλλά η διαδρομή ξεκινάει από εσάς. Αναρωτηθείτε:
Εσείς είσαστε σοφοί ή απλά πολύξεροι;
Ξέρετε κανέναν σοφό;
Και αν ξέρετε προσπαθείτε να του μοιάσετε;
Ή απλά είσαστε ευχαριστημένοι να φυτοζωείτε ασχολούμενοι με τις μοντέρνες σαχλαμάρες της καθημερινότητας;

Γνωμικά

Λέει ο Αριστοτέλης: Ασκούμενοι σε πράξεις μετριοπαθείς γινόμαστε μετριοπαθείς και ασκούμενοι σε πράξεις θαρραλέες γινόμαστε θαρραλέοι.
Εσείς σε τι πράξεις ασκείστε;
Μήπως απλά ασκήστε στον καταναλωτισμό; Στην μετριότητα; Στην τεμπελιά; Στην κενοδοξία; Στην κακομοιριά; Στην δειλία; Στον φόβο; Στον ωχαδερφισμό;
Και επειδή (μην το αρνείστε) τα ασκείτε όλα αυτά, και άλλα χειρότερα, τότε πως περιμένετε να αλλάξει η ζωή σας προς το καλύτερο; Πως περιμένετε να συμβεί κάτι διαφορετικό από την τραγωδία που συμβαίνει στην γη;
Κρίμα.
Όπως λέει και ο αγαπημένος μου συγγραφέας:
Δεν θα ήταν όμορφο να αποφασίσουμε να περάσουμε όλη μας την ζωή σαν ήρωες και πολεμιστές και όχι σαν φοβισμένοι τυφλοπόντικες;